launch

while the last space shuttle leaves the earth, a lovely song were transmitted through out the planet. even although there were not any body to hear, a little something may still matter.

well, i stand at the edge,
and this world is at its end,
earth is all done, let's hope it's not scarce,
sky is all gone, let's breath space.

and take one seed from earth,
which all the rest shall spread around,
let that seed be our precious love,

even all of our cells die in a meteor crash,
only love would make it reborn from trash,

sky is all gone, let's breath space

emr sag

asfalt emrsag

iğrendim kendimden,
sıcak balçık, kaynarken,
toz konsa, nimetten sayarken
iğrendim bu halimden

emr sag

çirkin şehir, güzel şarkılar

dünden bu güne tek bir şey değişti,
tartsan, bir gram etmezdi,
bir kütleye sığmaz,
cebinde kimlik taşımazdı

ama

bugün hem ben,
hem şehir çirkinleşti
bir tek şarkılar güzel,
çünkü hafızalar silindi,
ama şarkılar;
iki gün arasına,
hafızanın üstünden delik deldi.

emr sag

long story, short

my very own thoughts about you,
cast a shadow in front of my eyes,
makes it rainy for every spot i glance,
makes it wet for every place i get.

this is not the only way for me,
from various ways, from the list of many,
i feel kind of doomed to pick the hardest,
the one full with rocks, curbs and abysses.

well days pass by the feeling of overwhelming countlessness,
well i slice a piece of emrsag one by one,
paper like statues of myself now hang on the walls,
next one on the top of each other,
congratulations, you have collected all of emrsag calendars.

at the very end of your story in my mind and further inside,
at the end of my sarcastic fairy tale,
in which for once i got picked to be liked and cared,
we are at the end, my dear,
emrsag have burned all the lust,
and now i stand at the end of all the things i felt for you,
and all of it ends with the word; farewell

emr sag

çamur

etimizin yapıldığı toprak ile
kaybettiğime dair akan ya da kalan
(o beğendiğin mavi gözlerin arkasında kalan)
değersiz sulardan yapılmış bir gölün içinde
1000 metre derinde
bildiğim en büyük korkunun kucağında
ve son nefesimin en ucundayım

bu sevginin sonuda diğerleri gibi
anca cesedim görecek yüzeyi

emr sag

stones

dredg - ornament

Well, I've been aching for someone I barely met
Well, I've been begging for something I'll never get

stone, that's what i should have been made up with rather than flesh
flesh, and blood shall be snapped out of my bones
bones, should feed and light a fire
fire, that will ligh facedes of buildings
buildings, that made of stones
stones, which i should be made up from

emr sag

koşmak üzerine

grails - soft temple eşliğinde yazılmıştır

ilerlediğim yol; bayır aşağı bir yol. vadinin içine doğru şu anda bulunduğum yüksek tepelerden kıvrıla kıvrıla iniyor. ama yol sabit değil, tepelerin altına gömülmüş devasa bir kalp çalıştıkça şişiyor ve pörsüyor.

ilerlediğim hep aşağı, hep seni çeken bir yol. yerçekimi kucağını açmış bekler gibi gidiyorsun. ilk önce yavaş yavaş, sakince hızlanıyorsun. hızlanmak hoşuna gittikçe daha çok koşuyorsun, tepe yukarı giden bulutların içine girdikçe daha da koşuyorsun, sis basıyor etrafını, hiç bir yeri göremiyorsun. ama olsun artık tüm gücünle koşuyorsun.

ilerlediğim yol dağlık tepelik bir yerden vadiye doğru aşağı, bir noktadan itibaren bulutlar kaplı, devamı algımın ötesinde, ama yol boyu göz alabildiğine yeşillik davetkar. ağırlıksızmışsın gibi nefes alma ihtiyacın yokmuş gibi koşmak güzel. hep aşağıya hep yerçekiminin kucağına. koşmak kolay.

ama bulutların ardındaki, vadinin o en sonundaki duvarda birden fazla emrsag sureti var.

aynı salaklıkla, her seferinde o taş duvara son sürat toslamakta.

aynı salaklıkla, kendi ağırlığı kendine engel, gene dağ bayır tırmanmakta.
ve yol boyu aklında rüzgar var, çünkü aşağı koşarken rüzgar fısıldar;
seviliyorsun emrsag, sevileceksin emrsag.

bilin ki rüzgarlar duvarların yalancısı,

emr sag