emrsag uzaydan bildiriyor

boşluk
hep boşluk,
var olanın üstüne koydum, gene de boşluk.
vakit geçti, hep gece kaldı, gene de boşluk.
kendime baktım, aynaya baktım gene boşluk,
düşlere baktım, hayallere daldım, gene boşluk,
kalbime baktım, aklıma baktım, gene boşluk,
sevgiye baktım, sevgisiz kaldım, işte karadelik.
düşündüm, baktım, hep gördüğüm boşluk,
bildim ki ben bir kara delik, ne var ne yok yuttum, var olanı yok ettim
sonuç; boşluk

emr sag

içten

ah, boğazımda bir düğüm.
çözebilmiş değilim ve çözemediğim için kelimeler kusmayacağım.
hikayeler yazamayacağım.
sadece sıralayacağım peş peşe sızan bir iki tanesini .

kendimi anlatayım size,
bir göl düşünün, deniz gibi büyük ama hapis karalar içinde.
kıyısından bakınca sadece su görsenizde,
gördüğünüz sınırın ötesinde,
bir köle kendi içinde.

sonra bir kayalık düşünün, doğruca uzansın gölün içine,
belki 50 belki 150 metre, doğruca saplansın buz mavi derinliğe,
gemiler yüzsün gölde, kendi telaşları içerisinde yüzsünler,
ama çarpmasın diye gemiler, bir fener olsun kayaların ucunda
bu fenere bir bekçi yapın beni,
sonra kimse gelmesin yakınıma

tepemden bir ışık yansın sürekli,
her tarafa uzansın ve aydnılatsın,
biliniyor olsun varlığım, belki bahsim geçsin iki sohbette
ama ışığım sayesinde bilinsin ki kayadır yüzeyim,
ve geçmesinler yakınımdan,

emr sag

çıkmaz sokak

olmadı;
sana yazamadım,
üstüne 2 hayal koyduğumda; belki de bir destan tamamlardım,
ama yokluğuna yazamadım,
belki de hiç var olmadın,
belki de ben de sana ulaşamadım,
ya da zaten sen hiç istememiştin ve açmamıştın kapıları,
neyse artık vakit geç,
bıraktım hayal kurmayı, döndüm gerçeğe
o gerçeğin ise,
yazılamaz üzerinde.

emrsag