hayat

bir ülkenin bir şehrinde,
o şehrin bir yolunda bir kaplumbağa öldü,
öldüğünü ne gören ne duyan oldu,
kabuğunu bir kişi gördü,
gören de unuttu ertesi gün unuttu,
üstünde 10 yıl geçince anlamı,
20 yıl sonra izi kalmadı.
hayat zaten bu kadardı.

emr sag

feryat, figan

söyle emre, lütfen söyle nedir derdin?
konuşurdun eskiden, şimdi neden sessizliğin?
takıldın mı bir yerde ya da yıkıldın mı yere?
ne zaman bıraktık adım atmayı?
yaşadıkça, yarını gördükçe yeter demeyi?
nerede küstük seninle?
neydi küstüren bizi?

tek tahminim;
yanlızlık sonunda yıktı bizi,

emr sag

pasif

belli olmasın rotam bu sefer,
çizilmesin planlar kafamda,
gölge yapmayayım geleceğe,
düşeyim yavaşça koltuğa,
sadece oturup izliyeyim olanları,
kader benim için yazsın sevgiyi,
yavaşça uzansın derinlere,
bu sefer elimde kürek olmasın,
ve elime yürek toprağı bulaşmasın,
ağaç gibi yeşersin, kök salar gibi gitsin derine
bu sefer acele olmasın ve acele bitmesin,

emr sag

22 yaşın öğrettikleri

her geçen gün,
her yeni bilgi,
her yeni insan götürmüyormuş seni daha ileriye,
ve işte; her yeni bilgi daha çok bilmek değilmiş,
düz mantık da hizmet etmiyormuş insanoğluna.
her yeni şafak mutluluk getirmiyormuş,
geriye de gidiyormuşuz, geriye de gidilebiliyormuş,
vakit her zaman gelişmeyi değil, bazen ve çoğunlukla daralmayı da içeriyormuş
yarın denince hep umut kaplamıyormuş bedeni
kara bulutlarda belirebiliyormuş

zaman hep ilerlemek değilmiş
hep gelişmek, hep daha iyisine ulaşmak değil,
genellikle bıçak gibi kesermiş dilim dilim insanı,

bazı şeyler varmış, tadılmaması gereken
bilinmese daha iyi olacak gerçekler de içeriyormuş hayat

emr sag

müslüman ağaç

cami külliyesinde ağaç olsam,
gece boyu şadırvanın sesi ninni,
serin bir gölge olsam,
rüzgar esse inceden,
gün batarken en çok ben izlesem,
boyum uzun,
güneşi ilk ben görsem,
minareyle yarışta hep ben geçsem,
uzun bir ağaç olsam
uzun yaşasam,

emr sag